Przezcewkowa resekcja gruczolaka stercza TURP

Zabiegi

Przezcewkowa resekcja gruczolaka stercza TURP

Przezcewkowa elektroresekcja stercza (gruczoł krokowy, prostata) jest procedurą wykonywaną w celu zlikwidowania kłopotliwych objawów z dolnych dróg moczowych.

Urologia
Cena: 4 500 - 6 000 zł brutto System ratalny

Objawy mają umiarkowane i znaczne nasilenie, a spowodowane są powiększeniem prostaty. TURP jest wykonywana w znieczuleniu podpajęczynówkowym lub ogólnym. Podczas tej operacji specjalne narzędzie – resektoskop, jest wprowadzane do cewki moczowej i następnie do pęcherza moczowego. Resektoskop zbudowany jest z układu optycznego przekazującego obraz endoskopowy na ekran monitora oraz z części pracującej wyposażonej w ruchomą pętlę diatermiczną. Przez pętlę przepływa prąd elektryczny o wysokiej częstotliwości, co umożliwia cięcie tkanek i koagulację krwawiących naczyń. Po sprawdzeniu anatomii cewki i pęcherza resektoskop jest sprowadzany do odcinka cewki, który otoczony jest przez prostatę. Następnie urolog wycina po kawałku tkankę prostaty, która zwęża cewkę, pozostawiając nienaruszoną zewnętrzną część stercza, stanowiącą jego torebkę. W ten sposób uzyskuje się szerokie światło cewki moczowej w odcinku wewnątrzsterczowym. Skrawki gruczolaka po wycięciu są wypłukiwane z pęcherza moczowego. Pod koniec zabiegu przeprowadza się koagulację loży powstałej po wycięciu tkanki gruczolaka. Ma to na celu zahamowanie krwawienia. Po zabiegu pozostawia się w pęcherzu cewnik w celu zapewnienia stałego odpływu moczu i powstających skrzepów krwi.

W leczeniu operacyjnym rozrostu stercza dostępnych jest wiele metod zabiegowych. TURP jest spośród nich najczęściej wykonywaną procedurą minimalnie inwazyjną. Umożliwia szybkie uzyskanie poprawy w zakresie oddawania moczu, przy jednocześnie niewielkim urazie operacyjnym dla pacjenta. Jest to operacja zaliczana do grupy zabiegów minimalnie inwazyjnych – dzięki zastosowaniu endoskopii możliwe jest chirurgiczne usunięcie części narządu bez przecinania powłok ciała.

Zabieg wykonujemy techniką bipolarną, w roztworze soli fizjologicznej. Dzięki temu unika się wystąpienia zespołu poresekcyjnego (możliwego podczas klasycznego TURP). Pozwala to na bezpieczniejsze przeprowadzenie operacji u chorych ze znacznymi obciążeniami kardiologicznymi, z dużym gruczolakiem oraz u pacjentów z przeciwwskazaniami do leczenia w znieczuleniu ogólnym. Zastosowanie techniki bipolarnej pozwala zmniejszyć krwawienie śród- oraz pooperacyjne, zminimalizować liczbę powikłań, pozwala na krótsze utrzymanie cewnika pęcherzowego w okresie pooperacyjnym, a co się z tym wiąże skraca czas hospitalizacji.

Zasada działania zestawu bipolarnego polega na tym, że prąd o wysokiej częstotliwości przepływa pomiędzy elektrodą aktywną, przewodnikiem (w tym przypadku jest to roztwór fizjologiczny soli) a powrotną elektrodą, co doprowadza do wytworzenia pęcherzyków gazu (plazmy). Plazma są to zjonizowane atomy sodu, które powodują dezintegrację tkanek poprzez rozszczepienie cząsteczek. Podczas resekcji moc potrzebną do wytworzenia plazmy jest zredukowana, co sprawia, że uszkodzenie termiczne tkanek jest o wiele mniejsze niż w przypadku klasycznego monopolarnego zabiegu.

Kiedy wykonuje się przezcewkową resekcję gruczolaka stercza TURP?

TURP jest wykonywana u pacjentów z umiarkowanie i znacznie nasilonymi zaburzeniami oddawania moczu, które nie ustępują po podaniu leków, lub gdy na skutek zaburzeń oddawania moczu dochodzi do rozwoju takich powikłań powiększenia prostaty, jak kamica pęcherza moczowego, całkowite zatrzymanie moczu, znaczne zaleganie moczu po jego oddaniu, uszkodzenie pęcherza moczowego oraz upośledzenie wydolności nerek.

Objawy związane z powiększeniem prostaty mogą być następujące:

  • Słaby, przerywany strumień moczu
  • Trudności w rozpoczęciu oddawania moczu (mikcji)
  • Wykapywanie moczu pod koniec mikcji
  • Częsta lub nagląca potrzeba oddania moczu
  • Niecałkowite opróżnianie pęcherza
  • Nawracające infekcje układu moczowego
  • Częstomocz dzienny i nocny
Ryzyko wystąpienia powikłań pooperacyjnych

Każda procedura zabiegowa wiąże się z ryzykiem wystąpienia zdarzeń niepożądanych. Większość pacjentów czuje się dobrze po zabiegu TURP, jednak w niektórych przypadkach mogą wystąpić niepożądane następstwa i powikłania, takie jak:

Masywne krwawienie. Nieznaczne i umiarkowane krwawienie śród- i pooperacyjne ma miejsce w większości przypadków, ale zwykle jest dobrze kontrolowane i nie stanowi dla pacjenta poważnego zagrożenia. Jednak niektórzy pacjenci w trakcie TURP mogą stracić na tyle dużo krwi, że może być konieczne jej uzupełnienie. W praktyce zdarza się to bardzo rzadko, dotyczy 2–5% operowanych. Wystąpieniem tego powikłania w większym stopniu zagrożeni są pacjenci ze znacznie powiększoną prostatą.

Zespół poresekcyjny. Obecnie jest to bardzo rzadko występujące powikłanie TURP. Dochodzi do niego, gdy do układu krążenia pacjenta przedostanie się duża ilość płynu używanego do płukania dróg moczowych w trakcie operacji. Może on prowadzić do znacznego obniżenia poziomu sodu we krwi i następnie do hemolizy (rozpadu krwinek czerwonych). Czasami zespół poresekcyjny może stanowić poważne zagrożenie dla życia operowanego pacjenta. Prawdopodobieństwo wystąpienia zespołu poresekcyjnego jest wyższe u chorych z bardzo powiększoną prostatą i z towarzyszącą niewydolnością krążenia. W szpitalu CDT Medicus stosowanym płynem irygacyjnym jest jedynie sól fizjologiczna. To praktycznie eliminuje możliwość wystąpienia zespołu poresekcyjnego.

Przejściowe utrudnienie oddawania moczu. Może wystąpić w pierwszych dniach po operacji u około 20% pacjentów. Czasami może dojść do zatrzymania moczu, wymagającego dłuższego utrzymania cewnika w pęcherzu moczowym. Jest to przeważnie wynikiem obrzęku błony śluzowej cewki moczowej lub zatkania światła cewki przez skrzepy lub fragmenty tkanek.

Infekcja układu moczowego i uogólnione zakażenie. Może się rozwinąć u każdego operowanego pacjenta. Z tego powodu przed zabiegiem zaleca się zawsze wykonanie posiewu moczu, celem ustalenia obecności bakterii w moczu oraz określenia ich wrażliwości względem antybiotyków. Ponadto w trakcie zabiegu stosuje się profilaktyczną antybiotykoterapię. Ryzyko wystąpienia zakażenia wzrasta wraz z czasem utrzymywania cewnika w drogach moczowych. W bardzo rzadkich przypadkach, zwłaszcza u chorych z osłabioną odpornością i zakażonych agresywnym szczepem bakterii, może dojść do uogólnionego zakażenia bakteryjnego organizmu (sepsy). Wówczas konieczny jest dłuższy pobyt w szpitalu i leczenie antybiotykami podawanymi dożylnie.

Trudności z utrzymaniem moczu. Mogą wystąpić u mężczyzn z jednoczesnym uszkodzeniem pęcherza moczowego, do którego doszło na skutek długo nieleczonego BPH. Dolegliwości te zwykle nie są bezpośrednio związane z wykonanym TURP.

Całkowite nietrzymanie moczu. To bardzo rzadkie powikłanie przebytej elektroresekcji stercza. Występuje u mniej niż 1% operowanych. Jego przyczyną jest częściowe lub pełne uszkodzenie mięśnia zwieracza zewnętrznego cewki moczowej, który położony jest około 0,5–1 cm od wierzchołka gruczołu krokowego. Ze względu na tak bliskie położenie względem operowanej okolicy może dojść do jego przecięcia w trakcie resekowania tkanki prostaty. W zależności od stopnia uszkodzenia zwieracza wystąpić może częściowe nietrzymanie moczu (trudność z utrzymaniem moczu przy dobrze wypełnionym pęcherzu) lub może mieć ono charakter stałego, niekontrolowanego wypływu moczu z cewki wymagającego stosowania podkładów higienicznych albo przewlekłego cewnikowania pęcherza moczowego. W części przypadków nasilenie nietrzymania moczu może zmniejszać się i ustąpić wraz z czasem upływającym od operacji, jednak nie można wykluczyć trwałego, nieodwracalnego charakteru tego powikłania. Stosowanie coraz doskonalszej aparatury chirurgicznej oraz stałe usprawnianie techniki operacyjnej zmniejszyły ryzyko wystąpienia całkowitego, nieodwracalnego nietrzymania moczu do poziomu poniżej 1%, jednak nie wyeliminowały go całkowicie. W wybranych przypadkach możliwa jest chirurgiczna korekcja nietrzymania moczu poprzez implantację taśmy podwieszającej cewkę moczową lub wszczepienie sztucznego, hydraulicznego zwieracza cewki. W razie wątpliwości proszę powyższe zagadnienie szczegółowo omówić z urologiem prowadzącym.

Wytrysk wsteczny. To stosunkowo często występujące następstwo przebytego TURP (dotyczy ponad połowy operowanych). Polega ono na braku wytrysku nasienia na zewnątrz cewki po stosunku płciowym. Na skutek wytworzenia dużej loży w sterczowym odcinku cewki moczowej nasienie podczas ewakuacji wpływa do pęcherza moczowego. Zjawisko to, inaczej zwane „suchym orgazmem”, nie jest groźne, ale może w wybranych przypadkach stanowić istotne ograniczenie komfortu życia operowanego mężczyzny oraz uniemożliwić naturalne zapłodnienie.

Zaburzenia wzwodu prącia. To częściowe lub całkowite pogorszenie możliwości osiągnięcia i utrzymania wzwodu prącia umożliwiającego odbycie satysfakcjonującego stosunku płciowego. Jest to bardzo rzadkie następstwo TURP, ale jego wystąpienia nie można całkowicie wykluczyć.

Konieczność dalszego leczenia po TURP. Nieliczni mężczyźni w różnym czasie po przebytym TURP mogą potrzebować dalszego leczenia z powodu objawów rozrostu prostaty. Może być to spowodowane niewystarczającą poprawą w zakresie oddawania moczu lub nawrotem dolegliwości. Czasami po TURP może rozwinąć się zwężenie cewki moczowej (poniżej 4% operowanych), wymagające osobnego leczenia zabiegowego. Po długim czasie od operacji może również dojść do odrostu gruczolaka, wymagającego ponownego zabiegu przezcewkowego. Jest to rzadka sytuacja, w większości przypadków dotyczy pacjentów, którzy w młodym wieku przeszli pierwszy zabieg przezcewkowej elektroresekcji stercza.

Ciężkie powikłania występują wyjątkowo rzadko. Należą do nich: perforacja (przedziurawienie) pęcherza moczowego, uszkodzenie cewki moczowej, przetoka pęcherzowo-jelitowa. Takie powikłania w większości dotyczą skomplikowanych przypadków, w których występują inne choroby pęcherza moczowego oraz dolnych dróg moczowych. Takie powikłania mogą wymagać dalszego leczenia chirurgicznego (w tym operacji otwartych).

Większość mężczyzn po TURP odnotowuje znaczną poprawę w zakresie oddawania moczu już w pierwszych dniach po operacji. Należy jednak pamiętać, że podczas zabiegu usunięto jedynie wewnętrzną część stercza, a część zewnętrzna (torebka) pozostała nienaruszona. W związku z tym po upływie wielu lat może dojść do nawrotu dolegliwości związanych z rozrostem stercza. Dlatego po TURP nadal należy zgłaszać się raz w roku na rutynową kontrolę urologiczną, gdyż nadal istnieje ryzyko rozwoju raka prostaty.

Używamy plików tekstowych zwanych „cookies” („ciasteczka”), by uczynić naszą stronę łatwiejszą w użytkowaniu. Dowiedz się więcej.

x